Artykuł sponsorowany

Jak gatunek i sposób wypału okładziny ceramicznej decydują o trwałości po latach

Jak gatunek i sposób wypału okładziny ceramicznej decydują o trwałości po latach

Dwie okładziny ceramiczne o identycznym wzorze i kolorze mogą po pięciu latach wyglądać zupełnie inaczej. Jedna zachowuje gładką, jednolitą powierzchnię, druga pokrywa się mikropęknięciami i trudnymi do usunięcia plamami. Różnica wynika z wybranego gatunku oraz parametrów wypału, które bezpośrednio definiują fizyczną strukturę materiału.

Gatunki handlowe a normy techniczne

Norma PN-EN 14411 precyzuje fizyczne właściwości okładzin, jednak popularny podział na pierwszy, drugi i trzeci gatunek to wewnętrzna klasyfikacja wizualna stosowana w handlu. Pierwszy wybór pozbawiony jest zauważalnych defektów i dopuszcza zazwyczaj do pięciu wadliwych sztuk na sto. Powierzchnia pozostaje wolna od rys, narożniki trzymają pion, a wymiary boków mieszczą się w ścisłej tolerancji.

Kryteria dla niższych klas producenci ustalają indywidualnie. Drugi gatunek obejmuje partie niespełniające najwyższych rygorów estetycznych. Zauważalne stają się tu delikatne nakłucia, drobne plamki, odpryski naroży czy różnice w intensywności barwy. Trzeci gatunek, oznaczany często jako PJ (Poza Jakością), grupuje materiał o wyraźnych defektach. Widoczne pęknięcia, znaczne odchylenia kolorystyczne i odkształcenia sprawiają, że takie partie trafiają wyłącznie do pomieszczeń gospodarczych. Sama klasyfikacja gatunkowa odnosi się do kalibracji i wyglądu, natomiast bazowe parametry techniczne danej kolekcji pozostają niezmienne.

Wpływ temperatury wypału na strukturę czerepu

Proces termiczny decyduje o stopniu spiekania materiału. Glazurę ścienną wypala się w przedziale 900–1100°C, co celowo pozostawia większą porowatość ułatwiającą docinanie i montaż. Gres podłogowy wymaga podgrzania powyżej 1200°C. Wysoka temperatura w połączeniu ze starannie dobranym składem gliny, kwarcu i topników prowadzi do witryfikacji, czyli wytworzenia zwartej, szklistej struktury.

Efektem tego zjawiska jest niska nasiąkliwość i wysoka twardość powierzchniowa. Ograniczenie liczby otwartych porów blokuje wnikanie wody oraz brudu. Dodatkowo zmniejsza ryzyko powstawania mikropęknięć pod wpływem wahań temperatury. Z tego powodu odpowiednio dobrana płytka ceramiczna o wyższej nasiąkliwości sprawdzi się na spokojnej ścianie dekoracyjnej w salonie, ale posadzka i ściana pod prysznicem wymagają gęstego materiału, odpornego na ciągłe działanie wilgoci.

Wybór gęstego czerepu ułatwia współpracę z ogrzewaniem podłogowym. Zwarta struktura gresu sprawnie oddaje ciepło do otoczenia i dobrze znosi cykliczne nagrzewanie. Wymaga jedynie zastosowania elastycznego kleju klasy C2 oraz wyznaczenia poprawnych dylatacji. W strefach mokrych niska absorpcja wilgoci ogranicza gromadzenie się zabrudzeń. Nienasiąkliwa powierzchnia nie wchłania osadów z mydła i kamienia, co pozwala utrzymać pierwotny wygląd bez konieczności intensywnego szorowania.

Oceniając dostępne na rynku okładziny, specjaliści z firmy Grupa Mo zwracają uwagę, że ostateczna decyzja zakupowa powinna opierać się na parametrach technicznych, a nie wyłącznie na estetyce. Dopasowanie sposobu wypału, poziomu nasiąkliwości i klasy wizualnej do warunków panujących w konkretnym wnętrzu gwarantuje, że wykończenie zachowa pełne walory użytkowe przez wiele lat po montażu.